A to nie jest tak, że aby zaistnieć medialnie musisz mieć pewien pancerz myślowo-etyczny, chroniący przed błotem w drodze do TV śniadaniowej / profesury / itd.. Ci, których stać na update poglądów nie mają szans z tymi, którzy poglądy zabetonowali.

zmiana idzie, rady na to nie ma :)

@matka zabiła dziecko / zabili go w biały dzień / umarł tak młodo w szpitalu, no i laboga

Najwięcej na co bym się zdobył, to że żyjemy w systemie 'z każdym rokiem deczko mniej, wszelako cały czas ch...ym'.

No biorę jakiś sobie znany segment rzeczywistości - niech to będzie instytucja. Teraz oceniam, jak ta instytucja jest w stanie wymielić na cacy osoby całkiem w jej działce zorientowane - i to nie z jakiejś złośliwości - tylko ot, tak sobie. Przypominają się rozkoszne historie o potyczkach Lema z biurokracją, tylko że:

- są, i mają się dobrze wszechmocne kombinaty obsługujące najważniejsze życiowe sprawy osób całkiem nieogarniętych w temacie i niezdolnych do jakiejkolwiek obrony (może być jakiś przytułek, dom dziecka - czy z ostatnich przykładów - system obsługujący rodziny zastępcze dla kilkuletnich dzieci). I wtedy to przestaje być śmieszne.

@którego patologie porównujesz, tak dokładnie, z czym?
W co najmniej części branż mamy nie tyle patologie systemu, a patologiczny system jako taki. Do czego tak naprawdę niewiele trzeba - wystarczy, że jeden z takich patologicznych systemów dajmy na to wymiar sprawiedliwości - obsługuje inne, żeby shit wylewał się szeroką rzeką również do tych obsługiwanych. W tej puckiej sprawie jest mniej więcej coś w tym stylu zawiodło wszystko od góry do dołu między innymi właśnie w/w wentyl bezpieczeństwa. Który właściwie zawodzi na wszystkich frontach i jest jednym z największych nieprzyjaciół człowieka w tym kraju. Czego dotyczyły zaniedbania prokuratorów w tym przypadku, być może nigdy się nie dowiemy ale skoro grożą im dyscyplinarki zapewne było grubo.
Just to spice things up - wyobraź sobie profesora piszącego właściwie od nowa jedną z ważniejszych dla obrotu ustaw, który wyjeżdża na wakacje, i wskutek ogólnego bezhołowia do legislacji idzie draft projektu z jego biurka, który jest następnie uchwalany.

Załóżmy, że taki wentyl bezpieczeństwa działa w miarę przyzwoicie dopiero wtedy można mówić o patologiach (jako czymś niepowszechnym) tych innych, obsługiwanych systemów, to znaczy sytuacjach, w których co prawda dochodzi do potknięć, jednak są one w miarę konsekwentnie prostowane przez ów wentyl.

I tak, generalnie jest lepiej, jednak nie wszędzie znacząco. 'Wentyle' niestety w wielu przypadkach są środowiskami mocno hermetycznymi .

Notkę zrozumiałem pokrótce jako 'wszędy odkurzają', na co odpowiedziałem 'tu i tu został syf po kostki', na co znowuż słyszę o 'naiwności czcicieli elektroluksu'.
Obv nie ma odkurzania idealnego, ale wykonywanie tej czynności z dziurawym workiem jest tyleż efektowne, co bezcelowe.

@krzyk i rozpacz
Póki syf jest po kostki, nie mam z tym większego problemu. Brukowce i portaloza, takie czasy.
@nieliniowe
Coś w tym jest, ale też specyfika każdej branży. Są takie, którym brakuje kilku odważnych decyzji. Wymiar sprawiedliwości też chyba do tych najtrudniejszych nie należy - w paru segmentach udało się tam przecież w miarę posprzątać (KRS) czy przynajmniej wyraźnie skrócić cierpienia petentów (księgi wieczyste). Ciekaw jestem jak skończy się otwieranie zawodów prawniczych - z tego co się nasłuchałem - narybek niekoniecznie dobrze się czuje na nowych wodach.

Przepraszam za przerwę.
@innej warstwie rzeczywistości
@nie widzę jakoś sposobów
ad.1 - zawsze się znajdzie jakaś gorsza warstwa rzeczywistości, ja odnoszę do tutejszej;
ad.2 - być może, zatem jest tym bardziej c.....o. Dalej, trzeba upowszechniać, że jest c.....o, oraz że jak się uprzeć - to w wielu przypadkach jednak można.

@hellk
"
ad.1 - zawsze się znajdzie jakaś gorsza warstwa rzeczywistości, ja odnoszę do tutejszej;
ad.2 - być może, zatem jest tym bardziej c.....o. Dalej, trzeba upowszechniać, że jest c.....o, oraz że jak się uprzeć - to w wielu przypadkach jednak można."

Tyle, że to nie jest skuteczne ani sensowne, bo przecież ZAWSZE będzie ch...owo, bo ZAWSZE oczekiwania będą większe niż możliwości czy potrzeby, i zawsze można marudzić. A szczególniej jeśli nie oglądać się na inne rzeczywistości niż tu i teraz (czyli to co w noci - trzymać się kurczowo aktualnego modelu); jeśli nie patrzeć jak było tutaj, czy jak jest gdzieś kawałek dalej, czy jaki jest cel na przyszłości.

U nas jest jakoś inaczej - z jednej strony obiektywnie lepiej - bo 'gdzieindziej' jakieś powiedzmy mafie urywają łby policji i wieszają na latarniach. U nas oczywiście dużo łagodniej, ale jednak domyślnym współsprawcą - i bardzo często zasłużenie - jest państwo.
Z jednej strony to państwo jakoś tam sobie na co dzień działa, jest złożone z kulturalnych, bezgrzesznych sąsiadów. Oczywiście dość łatwo sobie wyobrazić, że z tych samych powodów, z których stoisz 2h żeby odebrać polecony - w bardziej wrażliwym segmencie tego samego instytutu ktoś może kopnąć w kalendarz, ale jest w tym jakaś zagadkowa dwoistość. Że można i nie można jednocześnie. I pewnie najbardziej z tej przyczyny cały czas jestem przekonany, że jednak jest ch...wo.

@hellk

"I pewnie najbardziej z tej przyczyny cały czas jestem przekonany, że jednak jest ch...wo"

Mi dawno temu, jak jeszcze myślałem trochę w stylu tego co piszesz, pomagała na takie przekonania próba wymyślenia "tak w zasadzie, to kiedy, w jakich okolicznościach państwa, społeczeństwa, kultury, i innej przyrody, NIE będzie ch..owo". Może spróbuj kiedyś.

Izi - Skandynawia, być może też Kiwi. Oczywiście tam też narzekają (Zaremba, Larsson), zawsze będzie się dało narzekać - ale zwróć uwagę, że słowo 'ch...wo' ma jednak ograniczoną pojemność, na pewnym etapie stężenie syficznych życiowych sytuacji staje się cokolwiek homeopatyczne - a jak tu być gniewomirem, jeśli prawie nie ma na co narzekać, a gdzie indziej jest tylko gorzej?

@hellk
"Izi - Skandynawia, być może też Kiwi. Oczywiście tam też narzekają (Zaremba, Larsson), zawsze będzie się dało narzekać - "

A pewnie, i też bardzo izi - odkąd poznałem narzekających mniej więcej jak ty japońskich managerów i duńskich CEO wiem, że człowiek da radę narzekać do śmierci cieplnej wszechświata, a nawet trochę dłużej.

"ale zwróć uwagę, że słowo 'ch...wo' ma jednak ograniczoną pojemność, na pewnym etapie stężenie syficznych życiowych sytuacji staje się cokolwiek homeopatyczne - a jak tu być gniewomirem, jeśli prawie nie ma na co narzekać, a gdzie indziej jest tylko gorzej?"

Ok, i pewnie, że można powiedzieć, że Japończyk czy Duńczyk jw. to są nieszczęśliwi homeopatycznie i w d... im się poprzewracało, tylko że mój point jest taki, że narzekanie jak twoje czy marudzenie Owsiaka, też może słusznie nazwać gniewomirstwem i syfnością homeopatyczną jakieś 5.5mld ludzi, tu i teraz, o tych z przeszłości lepiej nie wspominając.

To może zacząć przestać marudzić, tylko z uśmiechem i zadowoleniem z życia i całej reszty spokojnie dopieszczać i poprawiać te nasze górne 10% czy duńskie 1% - i stąd nie piszę rantów, kiedy Owsiak, mniejsza w jaki sposób i czy sensownie, próbuje poprawiać rzeczywistość, ale hejterzę, kiedy zaczyna medialnie marudzić na rzeczywistość.

"Skandynawia, Oczywiście tam też narzekają (Zaremba, Larsson)"

Cechą wspólną wszystkich szwedzkich kryminałów jest desperacka próba udowodnienia, że Szwecja nie jest wcale rajem, jak by to się mogło wydawać.
W większości wypadków nie wychodzi - im bardziej autor się stara, im bardziej demaskuje, tym bardziej widać, że jednak i owszem, raj.

Pozwolę sobie na egzegezę tego zjawiska na przykładzie książki "Zabójca policjanta" Maj Sjöwall i Pera Wahlöö, której akcja toczy się w 1972 roku.
To nie byle jacy autorzy - ich "Śmiejący się policjant" jest jednym z najlepszym kryminałów ever.
Już w "policjancie" autorzy umieścili sporo rozgoryczenia na szwedzkie stosunki społeczne, jednak na całość działało to tak, jak gorycz toniku wpływa na dżin. W "Zabójcy..." gorycz ma działanie takie, jak nieuważnie rozerwany pęcherzyk żółciowy na zupę rybną.

No to teraz wesołe cytaty:

"Rodzice pochodzili z epoki kamiennej, można im było co najwyżej współczuć, że siedzą śmiertelnie znudzeni w pięknym szeregowym domku, z kupionym na raty samochodem w garażu i wzrokiem utkwionym w kolorowy telewizor. "
"Tego, że sami dawno temu zatracili się w prymitywnym materializmie, nie chcieli wcale zauważyć, podobnie jak tego, że on sam [19 latek!] i wielu innych z jego pokolenia cierpiało z powodu wymuszonego bezrobocia i rozpaczliwie tęskniło za czymś, co mogło się stać dającą choćby najmniejszą nadzieję i poczucie sensu siłą napędową."
"Nieporównywalna wielkość i szczęście, które w wielu innych częściach świata wiązały się w oczywisty sposób ze zwykłą, uczciwą pracą,"
"Ronnie Kaspersson nie był głupim smarkaczem. Zdawał sobie sprawę z tego, że został oszukany przez życie, zanim zdążył je przeżyć"
"Coś złamało Ronniego już we wczesnej młodości. [..] Może szkoła z chaosem na wpół przeprowadzonych reform, [...] Do tej kategorii należała na przykład tak zwana nowa matematyka. Sprawiła, że poczuł się głupi i zdezorientowany i odebrała mu całą chęć do dalszej nauki."

Ja w sumie nie zrozumiałem, o co autorom chodzi - chyba mają pretensję do teorii mnogości...