KSIĄDZ rozkłada książkę
DZIECI czytają
PUSTELNIK wchodzi ubrany dziwacznie
KSIĄDZ zmieszany
PUSTELNIK powolnie i smutnie, udając dziada, patrzy na zegar
KSIĄDZ łagodnie, z uśmiechem, poufale
PUSTELNIK z żalem, ogląda się, śpiewa, śpiewa pokazując na piersi, pokazując kominek
KSIĄDZ na stronie, do Pustelnika, na stronie
PUSTELNIK z pomieszaniem i smutnie sam do siebie, z obłąkaniem
KSIĄDZ z uśmiechem
PUSTELNIK z roztargnieniem i nieuwagą
KSIĄDZ odchodzi
DZIECKO oglądając, postrzega sztylet, Pustelnik chowa
KSIĄDZ przychodzi z winem i talerzem
PUSTELNIK z wymuszoną wesołością, śpiewa, z uśmiechem, biorąc książki z szafy, śpiewa, dobywa sztylet
KSIĄDZ wstrzymuje
PUSTELNIK chowa sztylet, patrzy na zegar, śpiewa, przerzucając książkę, ciska książkę
PUSTELNIK ogląda się, odchodzi
PUSTELNIK ciągnąc gałąź jedliny
KSIĄDZ do dzieci
PUSTELNIK do jodły
PUSTELNIK do Księdza, ukazując gałąź, podnosi gałąź
PUSTELNIK bierze książki, po pauzie, do gałęzi, z łagodnym uśmiechem, szuka i ciągnie od piersi, coraz z większym sileniem się
PUSTELNIK po pauzie, śpiewa, urywa śpiewanie, kiwa głową, śpiewa, chwyta dziecię i chce pocałować; dziecię ucieka
PUSTELNIK do Dzieci, przypomina, z żalem, na ziemię pokazuje, mocno, spostrzega się, mocniej, z ironią
PUSTELNIK po pauzie z wolna, śpiewa, przestaje śpiewać, Dzieci uciekają, do Księdza, po pauzie
PUSTELNIK zdziwiony, na stronie, do Księdza, z ironią, śpiewa, po pauzie, z wolna, udaje głos Księdza, coraz z większym pomieszaniem, z największym obłąkaniem, patrząc w górę, śpiewa
PUSTELNIK spostrzega się, po pauzie przypomina, z łagodnym uśmiechem, poważnie, po pauzie, pokazując na serce
KSIĄDZ odchodzi, ściskając ramionami
PUSTELNIK do kołatka, udaje głos
KSIĄDZ wchodzi ze szklanką wody
PUSTELNIK coraz mocnej pomieszany
KSIĄDZ ogląda się
PUSTELNIK do Dziecięcia
PUSTELNIK do Dzieci z uśmiechem
PUSTELNIK bierze i myje, tymczasem zegar zaczyna bić; po kilku uderzeniach Pustelnik upuszcza wodę i patrzy nieporuszony poważnie i ponuro, kur pieje, świeca jedna na stoliku gaśnie, zaczyna drżeć
KSIĄDZ tymczasem patrzy zdziwiony nieco na świecę
PUSTELNIK przytomniej, ogląda się i przytomniej, z uśmiechem, obrywa liście z szaty poprawia; z żalem
KSIĄDZ który ciągle patrzał na świecę, do Pustelnika, do Dzieci
PUSTELNIK z zapałem
KSIĄDZ bierze za rękę
PUSTELNIK poruszony i zdziwiony, wpatruje się
(PUSTELNIK = GUSTAW)
KSIĄDZ pomieszany bierze świecę, wpatruje się
KSIĄDZ ściska
GUSTAW ściska, patrząc na zegar, z gniewem, z żalem i uśmiechem, mocnej i ze wzgardą
GUSTAW uściska, patrzy na świecę, patrzy na zegar,
GUSTAW po pauzie, płacze, dobywa listek,ze złością uderza się w czoło, śpiewa, urywa i do Dzieci, śpiewa
GUSTAW pokazując listek, wpatruje się jakby we drzwi, po pauzie z wolna
GUSTAW z żalem, z żalem największym, mocniej, gniewny, surowo, dobywa sztylet i ze wściekłą ironią, wstrzymuje się i zamyśla, chowa
KSIĄDZ odchodzi
GUSTAW powolniej, z czułością, po pauzie, z żalem, z dziką ironią, z determinacją, pomieszany, zamyślony
PAUZA
(Inspiracja - Żona. Plus głupawka rodzinna, plus wikicytaty.)