O, jeden z moich ulubionych filmów!
Co do urlopu, to za mało w Tobie socjopaty. U mnie, jakoś tak płynnie, urlop stał się czasem w którym mogę zabrać się za te miriady rzeczy, na które "w tygodniu" nie mam siły i czasu. Wtedy potrafię się psychicznie odłączyć i - prawie - nie myśleć o tym, co gotuje się na miejscu. Nie tak całkowicie, ale etap "zaloguję się na chwilę i poprawię" mam za sobą. Przyznaję, w znacznym stopniu dzięki postawie kiera, wyznającego zasadę, ze urlop jest urlop i jak człowiek się nie odseparuje, to w końcu zwariuje i nie będzie z niego pożytku.
Z kolei żona dba, żebym nie zaharował się na śmierć - np. ostatnio wywiozła mnie w puszczę (oj, piękna jest Białowieża zimą), w warunki z ograniczonym dostępem do sieci (niby była, ale w naszym pokoju gorzej łapało, co okazało się błogosławieństwem). Więc prawie nic nie poklepałem, ale za to przeczytałem parę książek.

Inna sprawa, że zupełnie nie czuję się na siłach by jutro dreptać do fabryki i stanąć twarzą w twarz z tym, co spiętrzyło się w trakcie mojej nieobecności. Jakbym dostał jeszcze z tydzień, to wrzuciłbym do wora troszkę bielizny i tylko błoto pośniegowe by za mną bryzgało...