10 lipca 2012 roku, 267 ciem i rośnie

Młot słychać coraz głośniej, lód rozpuszcza się, lud napiera.

Tylko metalogiki jeszcze pozostały zmrożone, zwykłe logiki dawno szlag trafił. Strach wypłukuje z nich zera i jedynki, spływają cienkimi strumieniami przyczyny i skutki, jasne warstwy niskotemperaturowego obowiązku rozpuszczają się w letnią breję logik rozmytych, powstają całe jeziora kwantowych ułamków samotności.

Nie sposób poddać się bez walki o miły chłód i lód, trzeba zamrozić łeb - "nic to, byle nie myśleć" - ale przecież im bardziej myśli się o niemyśleniu i walczy o resztki lodu, tym większa odwilż.

Odwilż. W której żyjesz, a może i nie żyjesz.