I
"Gdyby ludzie potrafili zdobyć się na uczciwe podejście do sprawy, ryliby na nagrobkach soczyste przekleństwa pod adresem Natury, która tak to urządziła, zamiast ukrywać dowody jej zbrodni pod wiązanką kwiatów" (S.Lem)
II
Good Morning, Vietnam (1987)
Dead Poets Society
The Fisher King
Toys
Jumanji
The Birdcage
Good Will Hunting
What Dreams May Come (1998)
Około stu filmów, ale powyższe... po prostu ukradł lata '90.
Jest trochę aktorów, których zaszufladkowano, a może którzy nie są/byli/będą bardzo wszechstronni, a może takie mają warunki fizyczne, że może nie zagrają super i wszystkiego - ale za to są genialnymi rzemieślnikami, a w swoim emploi i osobowości są nie do pobicia, i kocham ich za to, bardzo. Robin Williams, Bill Murray, Jeff Bridges, John Malkovitch, Kevin Spacey, może nawet Keanu Reeves. Wolę ich od genialnych wszechstronnych amantów.
III
Dead Poet Society obejrzałem około 1990,
zupełnie jak córka około 20 lat później, dzięki wspaniałej polonistce w średniej szkole, która puściła nam to z VHSu na świetlicy, kosztem bodaj dwu lekcji i pożyczonej od innej psorki dodatkowej godziny, bo uznała, że warto. Niestety, byłem mentalnie już trochę za starym koniem, a może za młodym nosorożcem, żeby trafiło do mnie tak mocno, jak trafić powinno, jak trafia do nastolatków, szukających miejsca między światem na zewnątrz a emo wewnątrz. Ale jednak zanotowałem, że film jest zacny i mądry, pomimo, że cały czas graliśmy w szachy z kolegą. I że ten gościu od Good Morning Vietnam, to jest spoko kolo, choć wydaje się na pierwszy rzut oka, że nie da rady.
Z drugiej strony, właśnie takie kamyczki jak DPS zbudowały mnie, nas, tych którzy zrozumieli "że decyzja należy, musi należeć do nas, że niezależność oznacza odpowiedzialność. I że niezależność jest tego warta". Bez nich pewnie byłbym kimś innym; pewnie nie byłbym jedynym budrysem na rozdaniu matur, który stawił się z dziewczyną, wkrótce żoną; pewnie autorka powyższego cytatu urodziłaby się deko później i jako ktoś zupełnie inny; pewnie nie budowałbym se domów, nie przeprowadzałbym się czy zmieniał prace od niechcenia, i tak dalej i tak dalej. Rodzina, oczywiście, najpierw, ale potem jednak książki, filmy, fantazje. Jak DPS.
A potem był Fisher King... ten pierdolnął mnie gazrurką zupełnie innego kalibru i w inne czułe miejsca i czasy. A Robin zagrał jak zawsze, super. Skądinąd, Jeff też.
A potem był Good Will Hunting... Ten pierdolnął mnie młotkiem na długim trzonku, w jeszcze inne ciemiączko, czas i miejsce, i może ukradli, a nie tylko zrobili ten film, Damon i Affleck, ale to Robin jest w nim wielki. I bardzo bardzo bliski.
Zawsze był i będzie.